فرآیند SASO SABER: مراحل به‌روز صادرات به عربستان سعودی

SABER پلتفرم آنلاین اجباری تطابق است که توسط سازمان استانداردها، اندازه‌شناسی و کیفیت عربستان سعودی (SASO) اداره می‌شود. واردکنندگان و صادرکنندگان محصولات خود را در این پلتفرم ثبت می‌کنند، پرونده فنی خود را بارگذاری می‌کنند و مدارک لازم برای عبور از گمرک سعودی را از آن دریافت می‌کنند.

منطق پلتفرم دو لایه دارد: محصول یک‌بار گواهی می‌شود، سپس برای هر محموله مدرک جداگانه‌ای گرفته می‌شود. درک نکردن این تمایز رایج‌ترین اشتباه برنامه‌ریزی صادرکننده است.

گام نخست انتخاب نهاد ارزیابی تطابق است: واردکننده با نهادی مجاز از سوی SASO (CAB) برای انجام آزمون و بازبینی فنی قرارداد می‌بندد.

پس از آن درخواست و بررسی می‌آید. گزارش‌های آزمون، تصاویر محصول و مستندات برچسب‌گذاری ارائه می‌شود؛ نهاد آن‌ها را بر اساس مقررات فنی مربوط ارزیابی می‌کند.

پس از تکمیل تأیید و پرداخت، پلتفرم گواهی تطابق محصول (PCoC) را صادر می‌کند. اگر بازرسی کارخانه لازم نباشد، این کار معمولاً چند روز کاری طول می‌کشد؛ اگر بازرسی لازم باشد، مدت طولانی‌تر می‌شود.

گام پایانی برای هر محموله تکرار می‌شود: واردکننده گواهی تطابق محموله (SCoC) را درخواست می‌کند و پلتفرم آن را با PCoC موجود مقایسه و تأیید می‌کند. ترخیص گمرکی تنها پس از این تأیید انجام می‌شود.

نخست آنکه کد HS دوازده‌رقمی الزامی شده است. کد باید دقیقاً با محصول مطابقت داشته باشد؛ کد تقریبی منجر به عدم تأیید مدرک هنگام محموله می‌شود.

دوم الزامات اظهارنامه محصول است که برای دسته‌های معینی معرفی شده است. این امر مؤلفه‌ای اظهاری به پرونده‌هایی که پیش‌تر تنها با گزارش آزمون بسته می‌شدند اضافه می‌کند.

سوم تنگ‌تر شدن پیوند میان مدارک و انطباق مالیاتی است: محموله‌ای که از طریق سازمانی عبور کند که با الزامات مقام مالیاتی مربوط (ZATCA) منطبق نباشد، نمی‌تواند از پلتفرم عبور کند. حتی اگر پرونده فنی کامل باشد، محموله می‌تواند به دلیل شکاف انطباق اداری متوقف شود.

هرچند طرف درخواست‌کننده مدرک واردکننده است، طرف تولیدکننده محتوای آن صادرکننده است: گزارش آزمون، طرح برچسب و پرونده فنی از صادرکننده می‌آید. ناقص رسیدن این مدارک فرآیند را در مبدأ متوقف می‌کند نه در سمت واردکننده.

برچسب‌گذاری بخشی از پرونده است که بیشترین بازگشت را دارد. اگر الزامات اطلاعاتی عربی و علائم اجباری روی محصول پیش از تولید مشخص نشود، پس از آماده شدن محموله، اصلاح آن‌ها گران‌ترین بخش خواهد بود.

رایج‌ترین اشتباه در این بازار خلط دو مدرک با یکدیگر است. گواهی تطابق محصول متعلق به محصول است: یک‌بار گرفته می‌شود، برای مدت معینی معتبر است و بر پایه تطابق محصول با مقررات فنی استوار است.

تأیید تطابق محموله متعلق به محموله است: برای هر محموله بر اساس گواهی محصول گرفته می‌شود و همان چیزی است که در گمرک ارائه می‌شود.

وقتی واردکننده‌ای که گواهی محصول دارد نتواند تأیید محموله را دریافت کند، کانتینر در گمرک منتظر می‌ماند؛ این یک خطای فرآیندی است نه عدم انطباق فنی، و هزینه آن مستقیماً به‌صورت روزهای انتظار ظاهر می‌شود.

بندهایی که یک درخواست گواهی معمولاً منتظر آن‌هاست عبارت‌اند از: گزارش‌های آزمایشگاه معتبر، پرونده فنی محصول، فهرست مدل‌ها و عکس‌ها، نمونه‌های برچسب و اطلاعات واردکننده. کامل بودن این مجموعه کل فرآیند را تعیین می‌کند.

فهرست مدل‌ها بیشترین بازگشت برای اصلاح را دارد: نام محصول، کد مدل و انواع باید در مدرک و روی محصول کاملاً یکسان نوشته شود. تفاوت املایی کوچک منجر به اعتراض در گمرک می‌شود.

آماده‌سازی برچسب و دفترچه عربی می‌تواند مستقل از فرآیند فنی انجام شود و چون معمولاً به آخر موکول می‌شود، گلوگاه ایجاد می‌کند؛ پیش انداختن آن به‌طور مستقیم زمان‌بندی را کوتاه می‌کند.

برای برخی دسته‌های محصول، آستانه بهره‌وری انرژی و برچسب آن تعهدی جداگانه است و مستقل از تطابق ایمنی اجرا می‌شود. محصولی که زیر آستانه باشد حتی اگر از نظر ایمنی کاملاً منطبق باشد، نمی‌تواند به بازار عرضه شود.

این موضوع مستقیماً به شرایط اقلیمی مرتبط است: الزامات بهره‌وری برای محصولات سرمایشی و تهویه مطبوع در این بازار به‌طور محسوسی سخت‌گیرانه است و می‌تواند بر طراحی محصول اثر بگذارد.

چون نتیجه آزمون بهره‌وری ممکن است نیازمند تغییر طراحی باشد، این بند در همان ابتدای برنامه پروژه قرار می‌گیرد؛ نتیجه بهره‌وری‌ای که دیر به دست آید می‌تواند کل زمان‌بندی را باطل کند.