نشان CE در بریتانیا به‌طور نامحدود پذیرفته می‌شود، UKCA برای بیشتر محصولات اختیاری باقی می‌ماند

دولت بریتانیا در ۱ اوت ۲۰۲۳ اعلام کرد شناسایی نشان CE برای محصولات مشخصی به‌صورت نامحدود تمدید می‌شود. این به معنای حذف مهلت قانونی اعلام‌شده پیشین بود که قرار بود در دسامبر ۲۰۲۴ به پایان برسد.

نتیجه عملی این تصمیم این است: هنگام عرضه محصول به بازار بریتانیای کبیر، می‌توان از نشان CE یا UKCA استفاده کرد. UKCA ممنوع نشد بلکه اختیاری شد.

۱۸ مقرره‌ای که در حیطه صلاحیت وزارت بازرگانی و تجارت (DBT) قرار دارند مشمول این محدوده‌اند؛ کسب‌وکارهای فروشنده محصولات الکترونیکی، صنعتی و مصرفی می‌توانند یکی از دو نشان را انتخاب کنند. حوزه گسترده‌ای شامل ماشین‌آلات، تجهیزات الکتریکی، تجهیزات رادیویی، اسباب‌بازی و تجهیزات حفاظت فردی در این محدوده قرار دارد.

برای تولیدکننده‌ای که به اتحادیه اروپا صادر می‌کند، یک پرونده کافی می‌شود: پرونده انطباق اتحادیه اروپا برای بازار بریتانیای کبیر نیز قابل‌استفاده است. بار برنامه‌ریزی‌شده قبلی برای نشان‌گذاری دوم، نهاد اعلام‌شده دوم و پرونده دوم تا حد زیادی برطرف می‌شود.

بنابراین برای تولیدکنندگانی که هم‌اکنون با نشان CE می‌فروشند، انتقال به UKCA در بیشتر موارد گامی اضافی و غیرضروری است. تصمیم تجاری است: UKCA تنها زمانی معنادار است که موقعیت‌یابی خاص بازار بریتانیا مدنظر باشد.

معافیت عمومی همه بخش‌ها را پوشش نمی‌دهد. مصالح ساختمانی و تجهیزات پزشکی از جدول‌های زمانی خاص خود پیروی می‌کنند و خارج از این ترتیب عمومی قرار دارند. برای تصمیم‌گیری در این دو حوزه باید به نظام خاص همان بخش نگاه کرد.

یک تمایز جغرافیایی نیز وجود دارد: برای ایرلند شمالی باید از نشان CE استفاده شود و UKCA به‌تنهایی در آنجا معتبر نیست. بنابراین تمایز میان «بریتانیای کبیر» و «پادشاهی متحده» باید در مکاتبات با دقت به کار رود.

در نهایت، این تصمیم یک ساده‌سازی است نه معافیت خودکار: باید همچنان مورد‌به‌مورد بررسی شود گروه محصول ذیل کدام مقررات قرار می‌گیرد و به کدام بازار عرضه خواهد شد.

نظام نشان‌گذاری ملی که پس از خروج ایجاد شد، از دید صنعت نه یک الزام فنی جدید — چون الزامات اساسی تا حد زیادی همان اتحادیه اروپا باقی مانده — بلکه یک بار اداری اضافی تلقی شد: هزینه‌ای تکراری که نیازمند اظهارنامه و نهاد دوم با همان آزمون‌ها برای همان محصول است.

تاریخ انتقال اجباری چند بار به تعویق افتاد و در نهایت پذیرش نشان اتحادیه اروپا برای بسیاری از گروه‌های محصول نامحدود شد. معنای عملی این، امکان فروش به دو بازار با یک پرونده انطباق واحد است.

این تصمیم پذیرش است نه معافیت: محصولی که نشان اتحادیه اروپا را دارد می‌تواند عرضه شود، اما محصول باید واقعاً با مقررات اتحادیه اروپا منطبق باشد. آنچه اهمیت دارد وجود نشان نیست بلکه اعتبار پرونده پشت آن است.

تصمیم پذیرش همه گروه‌های محصول را پوشش نمی‌دهد: حوزه‌های دارای مقررات ملی خاص خود و برخی گروه‌های محصول ممکن است خارج از این ترتیب بمانند. تجهیزات پزشکی، مصالح ساختمانی و برخی حوزه‌های خاص در این زمینه جداگانه ارزیابی می‌شوند.

نشان ملی نیز می‌تواند به‌صورت اختیاری همچنان استفاده شود؛ برخی مناقصات دولتی و مشخصات ممکن است آن را ترجیح دهند. این یک مسئله ترجیح تجاری است، نه الزام قانونی.

به همین دلیل وضعیت جاری برای هر گروه محصول جداگانه تأیید می‌شود؛ تعمیم «دیگر لازم نیست» برای کل سبد محصول انجام نمی‌شود.

حتی با پذیرش نشان، تعهد وجود طرف مسئول مقیم در کشور برقرار می‌ماند: هویت و اطلاعات تماس واردکننده یا نماینده مجاز باید روی محصول یا اسناد قابل‌مشاهده باشد.

ایرلند شمالی مشمول نظام جداگانه‌ای است و نشان‌گذاری بر اساس منطقه تعیین می‌شود؛ فرض کافی‌بودن یک نشان برای فروش به هر دو منطقه همچنان نادرست است.

الزام زبان اطلاعات محصول، دستورالعمل استفاده و هشدارها و همچنین تعهدات نظارت بازار نیز تغییر نمی‌کند؛ تصمیم پذیرش تنها به لایه نشان و اظهارنامه مربوط است.