بررسی ماکرو جوش چیست؟
معاینه ماکرو جوش آزمایشی است که در آن بخش کاملی که از یک اتصال جوشی گرفته شده است، پس از صیقل و اچ کردن، با بزرگنمایی کم مورد بررسی قرار می گیرد و میزان نفوذ، هندسه جوش، ناحیه متاثر از حرارت و ناپیوستگی ها را ارزیابی می کند.
هدف بررسی ماکرو جوش
هدف این است که بررسی شود که فرآیند جوشکاری به نفوذ مورد نیاز دست می یابد و هیچ ناپیوستگی غیرقابل قبولی ندارد.
بررسی ماکرو جوش بر چه محصولاتی اعمال می‌شود؟
- جوش مخازن تحت فشار و لوله
- جوش های سازه ای - فولادی
- اتصالات خط لوله
- نمونه های جوشکاری-روش-صلاحیت
بررسی ماکرو جوش در چه صنایعی کاربرد دارد؟
استانداردهای مرتبط با بررسی ماکرو جوش
- ISO 17639
- ASTM E340
- سری ISO 15614
شرایط بررسی ماکرو جوش
- بخش
- مقطع کامل عمود بر محور جوش
- آماده سازی سطح
- در صورت نیاز سنگ زنی و پرداخت
- حکاکی کردن
- ماکرو اچانت که نواحی جوش را متمایز می کند
- بزرگنمایی
- بزرگنمایی کم در استاندارد تعریف شده است
تجهیزات بررسی ماکرو جوش
- دستگاه برش
- نیمکت سنگ زنی و پرداخت
- دکل ماکرو اچینگ
- میکروسکوپ استریو و تصویربرداری مقیاس شده
الزامات نمونه برای بررسی ماکرو جوش
- بخش باید یک مقطع کامل، عمود بر محور جوش باشد
- در حین برش نباید آسیب حرارتی رخ دهد
- محل برش در امتداد جوش باید مستند باشد
- تعداد نمونه ها در استاندارد صلاحیت تعریف شده است
مدت بررسی ماکرو جوش
به طور معمول 1-2 روز.
روش اجرای بررسی ماکرو جوش
- 1یک بخش کامل از جوش گرفته می شود.
- 2سطح زمین است.
- 3ماکرو اچانت اعمال می شود.
- 4هندسه و نفوذ جوش اندازه گیری می شود.
- 5ناپیوستگی ها ثبت و تصویر می شوند.
معیارهای پذیرش بررسی ماکرو جوش
معیار پذیرش در استاندارد صلاحیت جوشکاری یا مشخصات ساخت داده شده است.
ارزیابی نتایج
یک بخش منفرد کل طول جوش را نشان نمی دهد. محل و شماره بخش باید بر اساس استاندارد صلاحیت انتخاب شود.
گزارش بررسی ماکرو جوش
- استاندارد اعمال شد
- محل بخش
- شرایط اچینگ
- اندازه گیری نفوذ و هندسه
- یافته ها و تصاویر ناپیوستگی
اعتباربخشی
EUROLAB دارای اعتبار شناخته شده بین المللی است که از نهادهای اعتباربخشی طرف قراردادهای شناسایی چندجانبه IAF و ILAC، تحت ISO/IEC 17025 برای تست های آزمایشگاهی، ISO/IEC 17020 برای بازرسی و نظارت، و ISO/IEC 17021-1 و سیستم گواهی محصول ISO/IEC. این زنجیره تضمین می کند که گزارش ها و گواهی های صادر شده در سراسر جهان پذیرفته می شوند.
اینکه آیا این آزمون می تواند در محدوده معتبر ارائه شود به محصول شما و استاندارد اعمال شده بستگی دارد. از آنجایی که اعتبارسنجی مبتنی بر روش است، دامنه به صورت کتبی در مرحله نقل قول تأیید می شود.
محدوده و مجوزهامقررات مرتبط
- صلاحیت فرآیند جوشکاری ISO 15614
آزمون فلز و متالورژی — این حوزه آزمون چه چیزی را پوشش می‌دهد؟
بخش زیر حوزه‌ای را توصیف می‌کند که آزمون بررسی ماکرو جوش به آن تعلق دارد؛ شرایط و معیارهای پذیرش این آزمون خاص در بخش‌های بالا آمده است. دامنه ویژه محصول شما در مرحله پیشنهاد قیمت به‌صورت مکتوب مشخص می‌شود.
آزمون‌های فلز و متالورژی، باری را که یک فلز یا اتصال جوش‌شده می‌تواند تحمل کند، نحوه شکست آن و ساختار داخلی‌اش را تعیین می‌کنند. خروجی این خانواده اغلب درباره خود محصول نیست بلکه درباره هویت ماده است: آیا فولاد واقعاً از رده اعلام‌شده است، آیا درز جوش استحکامی را که طراحی فرض کرده می‌دهد، آیا قطعه ریخته‌گری نقص داخلی غیرقابل‌قبولی دارد؟
اهمیت عملی این حوزه از این واقعیت ناشی می‌شود که یک قطعه فلزی به‌ندرت به‌تدریج از کار می‌افتد. یک قطعه پلاستیکی تغییر شکل می‌دهد، فرسوده می‌شود، ترک می‌خورد و معمولاً هشدار می‌دهد. اما درز جوش یا یک بست، اغلب بدون هشدار می‌شکند - به‌ویژه در موارد خستگی و شکست ترد. به همین دلیل، در حوزه‌هایی مانند تجهیزات تحت فشار، تجهیزات بالابر، فولاد سازه‌ای و خطوط لوله، آزمون مواد الزامی مقرراتی است نه طراحی.
این خانواده سه گروه روش را گرد هم می‌آورد و هر یک به پرسشی متفاوت پاسخ می‌دهد. آزمون‌های مکانیکی رفتار ماده تحت بار را کمّی می‌کنند. بازرسی غیرمخرب بدون آسیب به قطعه به دنبال نقص می‌گردد. متالوگرافی و تجزیه شیمیایی توضیح می‌دهند چرا ماده چنین رفتاری دارد - از طریق ساختار دانه، توزیع فاز، محتوای آخال و ترکیب آلیاژ.
معیار پذیرش این آزمون‌ها تقریباً هرگز از استاندارد آزمون نمی‌آید و این کلید درک این حوزه است. استاندارد آزمون می‌گوید اندازه‌گیری چگونه انجام شود؛ مقادیر قابل‌قبول از استاندارد محصول، رده ماده یا آیین‌نامه ساخت می‌آید. ISO 6892-1 می‌گوید آزمون کشش چگونه انجام شود؛ EN 10025 می‌گوید آن فولاد باید چند مگاپاسکال تنش تسلیم بدهد. هنگام خواندن یک گزارش، دانستن اینکه بر اساس کدام استاندارد محصول ارزیابی شده ضروری است.
نمونه‌برداری در این حوزه بخشی جدایی‌ناپذیر از نتیجه است. دو نمونه گرفته‌شده از یک ذوب ممکن است بسته به جهت و محل برداشت، مقادیر متفاوتی بدهند؛ در محصولات نورد شده، نمونه‌های موازی و عمود بر جهت نورد نتایج متفاوتی تولید می‌کنند. به همین دلیل استانداردهای محصول محل و جهت نمونه‌برداری را نیز تنظیم می‌کنند و گزارش باید این را مستند کند.
گروه‌های روش در این حوزه
تست های مکانیکی
کشش، فشار، خمش، ضربه شیاردار (شارپی)، سختی (برینل، ویکرز، راکول)، خستگی، خزش و چقرمگی شکست. این‌ها رفتار ماده تحت بار را به‌صورت عددی می‌دهند.
بازرسی غیرمخرب
پرتونگاری، بازرسی فراصوتی، مایع نافذ، ذرات مغناطیسی و بازرسی چشمی. بدون آسیب به قطعه به دنبال نقص‌های سطحی و داخلی می‌گردد و گامی ضروری در ساخت جوشی است.
متالوگرافی
آماده‌سازی نمونه، اچ‌کاری و بررسی میکروسکوپی. اندازه دانه، توزیع فاز، محتوای آخال، عمق کربن‌دهی و منطقه متأثر از حرارت جوش ارزیابی می‌شود.
تجزیه شیمیایی
ترکیب آلیاژ با طیف‌سنجی نشری نوری و شیمی تر تأیید می‌شود؛ تأیید رده ماده از این مرحله می‌گذرد.
رفتار خوردگی
آزمون‌های مه نمکی، خوردگی حفره‌ای و شکافی، و خوردگی بین‌دانه‌ای. در فولادهای زنگ‌نزن می‌توانند نشان‌دهنده کیفیت عملیات حرارتی باشند.
موارد رایج اشتباه‌گرفته‌شده در این حوزه
- گواهی ماده (مانند EN 10204 3.1) گزارش آزمون نیست؛ اظهارنامه سازنده است. در کاربردهای حساس، راستی‌آزمایی مستقل انجام می‌شود و این دو نباید با هم اشتباه گرفته شوند.
- آزمون‌های کشش ASTM و ISO مقادیر یکسانی را اندازه می‌گیرند اما از هندسه نمونه متفاوتی استفاده می‌کنند؛ نتایج معادل مستقیم هم تلقی نمی‌شوند و هرچه مشخصات بخواهد همان اعمال می‌شود.
- جداول تبدیل بین سختی و استحکام تقریبی هستند. محاسبه تنش تسلیم از روی سختی، شواهد کافی برای پذیرش ماده نیست.
- در بازرسی غیرمخرب، عبارت «نقصی یافت نشد» به معنای نبود نقص نیست؛ ممکن است نقص‌هایی زیر حد تشخیص روش وجود داشته باشد. گزارش باید روش به‌کاررفته و سطح حساسیت را ذکر کند.
- قبول‌شدن درز جوش نشان نمی‌دهد جوشکار یا دستورالعمل واجد شرایط است؛ این‌ها فرآیندهای جداگانه‌اند.
این نتایج از کدام تصمیم پشتیبانی می‌کنند
- راستی‌آزمایی گواهی ماده و پذیرش مواد ورودی
- تأیید ساخت جوشی؛ صلاحیت‌سنجی جوشکار و دستورالعمل
- کنترل ساخت تجهیزات تحت فشار و اجزای سازه‌ای
- تحلیل خرابی و تعیین علت ریشه‌ای آسیب‌های میدانی
- راستی‌آزمایی فرآیندهای عملیات حرارتی و سطحی
تست های مرتبط
پرسش‌های متداول درباره بررسی ماکرو جوش
بررسی ماکرو جوش بر اساس کدام استاندارد ساخته شده است؟
بررسی ماکرو جوش در محدوده ISO 17639, ASTM E340 و سری ISO 15614 اجرا می شود. مقادیر حدی و معیارهای پذیرشی که باید اعمال شوند در استاندارد محصول تعریف شده است. نسخه معتبر برای محصول شما در مرحله پیشنهاد به صورت کتبی تایید می شود.
بررسی ماکرو جوش برای کدام محصولات کاربرد دارد؟
عمدتاً برای جوش مخازن تحت فشار و لوله, جوش های سازه ای - فولادی, اتصالات خط لوله و نمونه های جوشکاری-روش-صلاحیت اعمال می شود. اینکه آیا محصول شما در محدوده گنجانده شده است یا خیر، با بررسی مشخصات فنی و کاربرد مورد نظر آن مشخص می شود.
تحت چه شرایطی بررسی ماکرو جوش انجام می شود؟
پارامترهای تعیین کننده عبارتند از: بخش — مقطع کامل عمود بر محور جوش, آماده سازی سطح — در صورت نیاز سنگ زنی و پرداخت و حکاکی کردن — ماکرو اچانت که نواحی جوش را متمایز می کند. شرایط کامل در بخش "شرایط تست" در صفحه موجود است و بسته به استاندارد محصول متفاوت است.
چه نوع نمونه ای برای بررسی ماکرو جوش مورد نیاز است؟
بخش باید یک مقطع کامل، عمود بر محور جوش باشد, در حین برش نباید آسیب حرارتی رخ دهد و محل برش در امتداد جوش باید مستند باشد. تعداد نمونه ها با توجه به استاندارد محصول و محدوده ای که باید گزارش شود تعیین می شود.
مدت زمان بررسی ماکرو جوش چقدر است؟
به طور معمول 1-2 روز. این مدت به خود آزمایش تعلق دارد. آماده سازی نمونه، صف بندی و گزارش نیز ارزیابی می شود. یک برنامه زمانی واقعی برای محصول شما در پیشنهاد ارائه شده است.
نتیجه بررسی ماکرو جوش به نام "مناسب" چیست؟
معیار پذیرش در استاندارد صلاحیت جوشکاری یا مشخصات ساخت داده شده است.