Αναστροφή στην κινεζική πιστοποίηση CCC: 16 ομάδες προϊόντων των οποίων η αυτοδήλωση (SDOC) καταργήθηκε

Στο κινεζικό καθεστώς υποχρεωτικής πιστοποίησης (CCC), είχε ανοίξει η οδός δήλωσης συμμόρφωσης προμηθευτή (SDoC) για ορισμένες ομάδες προϊόντων. Αυτή η οδός βασιζόταν στην αυτοδήλωση και τον φάκελο του κατασκευαστή αντί για πιστοποίηση τρίτου μέρους.

Όταν το SDoC καταργείται, η επηρεαζόμενη ομάδα προϊόντων επιστρέφει στην κλασική οδό CCC: απαιτείται δοκιμή μέσω εξουσιοδοτημένου οργανισμού πιστοποίησης και συνήθως επιθεώρηση εργοστασίου. Πρόκειται για αναστροφή που αλλάζει τόσο το χρονοδιάγραμμα όσο και το κόστος.

Το πρώτο έργο είναι να επαληθευτεί αν το προϊόν ανήκει στις επηρεαζόμενες ομάδες μέσω του καταλόγου στην ανακοίνωση. Επειδή οι ορισμοί ομάδων δίνονται μαζί με τον κωδικό ΕΣ και την περιγραφή προϊόντος, μια κατά προσέγγιση αντιστοίχιση δεν αρκεί.

Αν εμπίπτει, ο οδικός χάρτης είναι σαφής: αίτηση σε εξουσιοδοτημένο οργανισμό πιστοποίησης, δοκιμή σε αναγνωρισμένο εργαστήριο στην Κίνα και επιθεώρηση εργοστασίου. Καθώς η επιθεώρηση γίνεται στον τόπο παραγωγής, είναι το λιγότερο προβλέψιμο στοιχείο του χρονοδιαγράμματος.

Ο φάκελος δήλωσης δεν πάει χαμένος: οι εκθέσεις δοκιμών και ο τεχνικός φάκελος που προετοιμάστηκαν για το SDoC μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βάση για την αίτηση CCC. Ο οργανισμός πιστοποίησης καθορίζει ποιες εκθέσεις θα γίνουν αποδεκτές.

Σε τέτοιες αλλαγές, συνήθως ορίζεται μια περίοδος κατά την οποία οι υπάρχουσες δηλώσεις παραμένουν έγκυρες. Η ολοκλήρωση της πιστοποίησης εντός της περιόδου είναι ο μόνος τρόπος παραμονής στην αγορά μετά τη λήξη της.

Η διαχείριση αποθέματος είναι ξεχωριστό θέμα: η κατάσταση του προϊόντος που παραμένει σε αποθήκη στο τέλος της περιόδου διαφέρει ανάλογα με την ανακοίνωση. Αυτή η διάκριση πρέπει να ελέγχεται κατά τον σχεδιασμό αποστολών.

Το κινεζικό καθεστώς υποχρεωτικής πιστοποίησης έχει δύο οδούς, και το χάσμα φόρτου μεταξύ τους είναι μεγάλο. Στην οδό υποχρεωτικής πιστοποίησης, το προϊόν δοκιμάζεται σε εξουσιοδοτημένο εργαστήριο εντός της χώρας, η εγκατάσταση παραγωγής επιθεωρείται, και οι επιθεωρήσεις παρακολούθησης συνεχίζονται καθ' όλη τη διάρκεια ισχύος του πιστοποιητικού.

Στην οδό αυτοδήλωσης, η ευθύνη ανήκει στον αιτούντα: δηλώνει ο ίδιος τη συμμόρφωση του προϊόντος, κρατά έτοιμο το αποδεικτικό στοιχείο και καταχωρίζει τη δήλωση στο σύστημα. Κατά κανόνα δεν υπάρχει επιθεώρηση εργοστασίου, και αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ κόστους και χρονοδιαγράμματος.

Γι' αυτό η αφαίρεση μιας ομάδας προϊόντων από το πεδίο αυτοδήλωσης και η υπαγωγή της σε υποχρεωτική πιστοποίηση δεν είναι απλή διοικητική αλλαγή για τους κατασκευαστές αυτής της ομάδας: σημαίνει νέα διαδικασία που απαιτεί προγραμματισμό σειράς εργαστηρίου, αποστολή δειγμάτων και σχεδιασμό επιθεώρησης εργοστασίου.

Στις αλλαγές πεδίου, συνήθως ορίζεται μεταβατική περίοδος: προϊόντα που έχουν ήδη διατεθεί στην αγορά με την παλιά οδό μπορούν να παραμείνουν έως συγκεκριμένη ημερομηνία, ενώ οι νέες αποστολές υπόκεινται στη νέα οδό. Οι λεπτομέρειες της μετάβασης διαφέρουν ανά ομάδα προϊόντων.

Το καθοριστικό στοιχείο στον σχεδιασμό είναι η επιθεώρηση εργοστασίου: η ημερομηνία επιθεώρησης για ξένη εγκατάσταση προγραμματίζεται ανεξάρτητα από τη σειρά εργαστηρίου και συνήθως καθορίζει τη συνολική διάρκεια. Όσο πιο νωρίς κλειστεί το ραντεβού επιθεώρησης, τόσο πιο προβλέψιμο γίνεται το χρονοδιάγραμμα.

Το δεύτερο καθοριστικό στοιχείο είναι το δείγμα: η τελωνειακή διαδικασία του δείγματος που θα σταλεί στη χώρα είναι ξεχωριστό στοιχείο εργασίας, και η έλλειψη δείγματος οδηγεί σε απώλεια της σειράς εργαστηρίου.

Η ανάγνωση πληροφοριών πεδίου από παρωχημένο κατάλογο είναι το πιο δαπανηρό λάθος: ο κατάλογος πεδίου ενημερώνεται τακτικά, και μια ομάδα προϊόντων μπορεί να κινηθεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Ο ισχύων κατάλογος επιβεβαιώνεται στην αρχή κάθε έργου.

Το δεύτερο συχνό λάθος είναι η μη ρύθμιση της κυριότητας του πιστοποιητικού στη σύμβαση. Το πιστοποιητικό εκδίδεται στο όνομα αιτούντος εγκατεστημένου στη χώρα, και ο κάτοχος του πιστοποιητικού διατηρεί τον έλεγχο του προϊόντος στην αγορά· αυτή είναι η πιο κρίσιμη ρήτρα της εμπορικής σχέσης.

Το τρίτο λάθος είναι η υπόθεση ότι η αλλαγή τόπου παραγωγής μπορεί να γίνει με απλή γνωστοποίηση: ο τόπος παραγωγής είναι μέρος του πεδίου του πιστοποιητικού, και η αλλαγή του απαιτεί επαναξιολόγηση.

Σε αυτό το καθεστώς, το πεδίο ορίζεται από κατάλογο κατηγοριών προϊόντων, και ο κατάλογος αναθεωρείται τακτικά. Η κίνηση γίνεται και προς τις δύο κατευθύνσεις: ομάδες που αξιολογούνται ως χαμηλότερου κινδύνου μπορούν να περάσουν στην οδό δήλωσης, ενώ ομάδες με προβλήματα σε επιτόπια δεδομένα μπορεί να υπαχθούν σε υποχρεωτική πιστοποίηση.

Η πρακτική συνέπεια αυτής της κινητικότητας είναι ότι η πληροφορία πεδίου δεν είναι κάτι που μαθαίνεται μία φορά και αποθηκεύεται. Ο ισχύων κατάλογος επιβεβαιώνεται στην αρχή κάθε έργου, και η ημερομηνία επιβεβαίωσης καταγράφεται.

Η δεύτερη συνέπεια είναι ο περιοδικός έλεγχος του χαρτοφυλακίου προϊόντων: μια ομάδα που εισέρχεται στο πεδίο χωρίς προετοιμασία γίνεται αντιληπτή όταν σταματούν οι εισαγωγές, και σε εκείνο το σημείο δεν απομένει χρόνος αντιστάθμισης.